DUYURULAR

Faiz Sistemi ve Sosyal Adaletsizliğin Kaynağı

Birinci söz: “Sen çalış, ben yiyeyim.”

İkinci söz: “Ben tok olduktan sonra başkası aç kalırsa bana ne?”
İşte bu iki cümle, bütün ihtilallerin, sosyal kargaşaların, cemiyet bozulmalarının temelini teşkil eder. Ve bu anlayışın en açık tezahürü, faiz sistemidir.

“Senden emekler, benden yemekler.”
İşte bu zihniyetin yolu faizdir. En rahat, en konforlu sömürü şekli… Adam yerin yedi kat dibinde çalışıyor, zar zor geçinecek kadar kazanıyor; bir başkası ise hiç zahmet çekmeden, sadece parasını vererek oturduğu yerden milyonlar kazanıyor.
Bu nasıl adalet?

Bazıları itiraz ediyor:
“Ticaret de helâl değil mi? Sermaye de helâl değil mi?”
Elbette ki helâldir. Ancak ticaretin içinde emek vardır, risk vardır, mübadele vardır. Faizde bunlar yoktur. Sermaye sahibinin emeği yok, riski yok; ama gelir var. Bu sömürüdür.

Faizin zararı, ilk bakışta mikro düzeyde fark edilmez. Ama mesele makro düzeyde ele alındığında tahribat çok büyüktür. Paranın para doğurduğu bu sistemde, sermaye belli bir zümrenin elinde toplanır. Faizle halktan para toplanır, sonra o halk borçlandırılır. Para sahibi, elindeki parayla bütün dizginleri eline alır. Çünkü paraya hükmeden, topluma da hükmeder.

İş yapmak isteyen, yatırım yapmak isteyen kimse, elinde sermaye olmadığından gidip o faiz sistemine başvurur. Parayı borç alır. Ödemek için hayatı boyunca çalışır.
Bu ne demektir?
Köleliktir.
Hatta klasik kölelikten daha beterdir. Eski kölelerin efendisi, onun karnını doyurmak, hastalandığında tedavi etmek zorundaydı. Bugünün faiz sisteminde borçlu ister aç kalsın ister ölsün; sermaye sahibinin umurunda değildir.

Ama borçlu kişi bu durumu fark etmez. Kendini özgür zanneder. Hâlbuki zincirlenmiştir. Ayağında pranga vardır. O zinciri bile halhal zanneder. Yani kendini süslenmiş, serbest zanneder.
Hâlbuki prangalıdır, zincirlidir.

Faizci sistemin propagandası da hazır:
“Aman ha, bu faiz meselesine karışma. Bozma sistemi. Faiz kalkarsa ekonomi çöker.”
Sanki faiz varsa ekonomi var, yoksa ekonomi yok. Hâlbuki bu sistemde aslanlar doyarken, geride kalan çakallar, kuşlar, ancak kırıntı alabiliyor.
Birileri aslan payını yemeye alışmış. Sistemin devamı da onların menfaatine. Ama bu, umûmî menfaat değildir.

Kur’ân-ı Kerîm bu zihniyeti kökten reddeder.
Zekât emri bu iki zehirli cümleyi yıkar:
– “Sen çalış, ben yiyeyim.”
– “Ben tok olduktan sonra başkası aç kalırsa bana ne?”

Zekât, faizin karşısında bir sistemdir. Sadece bir ibadet değil, bir iktisadî denge aracıdır. Zekâtla birlikte sadaka, karz-ı hasen, hibeler, teberruat, sosyal yardımlaşma devreye girer. Bu sistem uygulanmazsa ne olur?
Toplum bozulur.

Fakir, işçi, emekçi; zenginin malına hasetle bakar. Çünkü ondan bir hayır, bir yardım, bir fayda görmez. Hürmet değil, kin besler.
Bugün kamuoyunda zenginlere bakış nasıldır?
Hiç bizimle alakası olmayan ülkelerdeki zengin insanlar dahi sevilmez. Çünkü onların zenginliğinden halka bir menfaat ulaşmaz.
Çünkü gelir dağılımında adalet yoktur.
Bütün ictimaî şikâyetlerin temeli budur: Gelir dağılımındaki adaletsizlik.

Bazı sistemler bu duruma farklı tepkiler verir. Meselâ komünizm, herkesin eşit olmasını ister. Ancak bu da doğru değildir.
İlla ki zengini ve fakiri, işçisi ve patronu olacaktır. Çünkü bu, fıtrat kanunudur.
Cenâb-ı Hak dünyayı böyle takdir etmiştir. Şeriat, mülkiyet hakkını verir. Yani bir kimse mal sahibi olabilir. Ama bu mülkiyet, fukarayı sömürme hakkı vermez.

Zenginlik, sorumluluktur. Zengin, fakiri gözetmek zorundadır.
İslam’da fark vardır ama bu fark zulüm farkı değildir.
Çalışanın hakkı kendisinde kalır. Zenginle fakir arasında bir derece fark olur ama biri diğerini ezemez.
Zulüm yasaktır.

Zuhruf Sûresi 32. ayette Rabbimiz buyuruyor:

أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَةَ رَبِّكَ؟
“Rabbinin rahmetini onlar mı taksim ediyorlar?”

Haset nedir?
Allah’ın rahmetini, taksimatını beğenmemek.
Biz dünya hayatında geçimlerini insanların arasında biz taksim ettik, diyor Allah Teâlâ.
Birini diğerinden üstün kıldık.
Patron var, işçi var. Amir var, memur var.
Niçin?
İnsanlar birbirinden geçinsinler.
Toplumun düzeni böyle kurulur.

Dünyada herkes ağa olamaz.
Eğer herkes bir seviyede olursa, nizam bozulur.
Bu farklılık, toplumun yürüyebilmesi içindir.
Ama bu farklılık zulüm sebebi olmamalıdır.

Eskiden mesela işçilerde kölelik vardı. Amirler de aslında o sınıftandır. Bu taksimat Allah’ın kanunudur.

Ama Allah’ın rahmeti, onların bir araya toplayıp biriktirdiği bütün mallardan daha hayırlıdır.

Demek ki bu farklar olacaktır. Ama bu fark belli bir ölçüde kalmalıdır. Öyle ki birisi emek verir, çalışır ama kazancı kendi elinde kalmaz. Ancak kut-u lâyemût kadar, yani ölmemek için az bir şey bulur.

Öte yandan öbürü, onun emeğinden beslenir. Arada büyük fark oluşur.

İşte şeriat bu kadar ziyade farka izin vermez. Çünkü bu, zulümdür.

Peki bunun yolu nedir?

Beşer şu an bunu arıyor: Gelir dağılımındaki adalet nasıl sağlanacak?

Bir kere faiz bu dengeyi bozan en büyük afettir.

Biri emeğini ortaya koyar ama emeği elinden alınır. Geliri başkasına gider. Bu çalışır, öbürü yer.

Kur’an’ın dediği “insana ancak çalıştığı vardır.” İşte bu bir anayasa cümlesidir. Emeği kendi elinde kalacak.

Patronluk, iş kurmak da bir emektir ama bu başkasının emeğini sömürmek manasına gelmemelidir. Emek üzerine kurulu bir sistem lazımdır.

Şeriatın alışveriş ve ticaret kaideleri işte bunu temin eder.

Birincisi: Faiz yasaklanacak.
İkincisi: Zekât sistemi doğru bir şekilde uygulanacak.

Şimdi bazıları düşünüyor: Şöyle mi yapsak, böyle mi yapsak…

Hayır! Bunlar boş.

Kur’an doğrudan zenginin malından, şeriatın gösterdiği miktarda ve belirlediği mallardan zekâtı alır.

O mallar da, o oranlar da değişmez.
Ebedî bir hükümdür.

Çünkü Allah’ın verdiği hüküm, insanların koyduğu her sistemden daha hayırlıdır. Bu ölçünün dışına çıkarsan olmaz. Allah’ın zekât farz etmediği maldan zekât alınmaz. Zekâtın miktarı da artırılamaz. Zorla alınan, kişinin gönlünden kopmadan verilen sadaka olmaz. O da bir teberru olur. Ama şeriatta zekâtın ölçüsü sabittir, fazlasını istemek zulümdür. Zenginin de gönlü o malda kalmayacak. Zekât yük değil, kolaylık olacak.

Zekât hangi mallardan verilir? Mesela ziraat mallarından. Allah’ın toprağından çıkan mahsulden… Allahu Teala ortalama bir’e on veriyor. Diyor ki, onun onda birini ver. Yani her bir kazancına karşılık bir onda birini vermen senin için tamamlayıcı bir rahmettir. Eğer suyu sen parayla alıyorsan, yani emek veriyorsan, bu defa yirmide bir. Çünkü masraf var. Ama ilaç masrafı, başka masraflar değil — mesele sadece suyla ilgilidir.

Kişinin kullandığı maldan zekât verilmez. Evin, araban, eşyaların… Bunlardan değil. Zekât, biriken, fazla kalan, fazlalık gösteren maldan verilir. Evinin kendisine, kullandığın bahçeye zekât düşmez. Adam asgari ücretle geçiniyor; bir bahçesi var, onun da mülkiyetine her sene zekât verse mahvolur. Onu bitirir. Yani istismar etme. Fazla kalan maldan, o malın kırkta birini ver. Fazlası israf olur, azı zulüm olur. Ve bu Allah’ın emriyledir. Fakir de o malı alırken minnet altına girmez.

Zekât vergi değildir. Vergiyle karıştırmayın. Vergi dedin mi, işin sırrı bozulur. “Devlet alır, sonra dilerse fukaraya verir” şeklinde değil bu. Zekât Allah’ın emridir. Devlet sadece bir aracıdır, bir vesiledir. Bu emri, toplum adına tatbik etmekle yükümlüdür. O kadar.

Devlet, yalnızca envâl-i zâhiriyye denilen belirli mallardan zekâtı alır, memurları eliyle doğrudan fakirlere ulaştırır. Neden? Çünkü o mal, vücuttaki kan gibidir. Rızık, toplumun damarlarında dolaşmalıdır. Kan gibi akmalıdır. Tıkanma olursa, kangren olur. İşte bu yüzden zekâtla bu akış sağlanır. Her tarafa ulaşır. Ve fakir de minnet altında kalmaz. Çünkü Allah’ın emriyle alıyor. Minnet değil, rahmet vardır orada.

Ayrıca bu, zenginin kalbinde de kibri söndürür. Fakirin de gönlünde şükrü artırır. Zenginin malı kırkta bir oranında alınır ve dağıtılır. Ne anayasa maddeleriyle, ne kanunla, ne başka düzenlemelerle bu kadar adil bir sistem kurulamaz. Zekât sisteminde “al, götür, ver” esası vardır.

Şayet herhangi bir kâfir devlet kalkıp da aynı oranda, aynı mallardan aynı şekilde bir düzen kursa — “ben bu kadar parayı zenginden alacağım ve fakire dağıtacağım” dese — yine de aynı adaleti sağlayamaz. Çünkü o, Allah’ın emri değil. Minnet oluşur. Hissiyat değişir. Sosyal denge tam olarak kurulamaz.

Şeriatın emri olarak, zekât adıyla ve Allah’ın hükmü olarak tatbik edilirse, o zaman sulh ve asayiş meydana gelir. Minnetsiz olur. Fakir alırken ezilmez. Zengin verirken yük hissetmez.

İşte Üstad Hazretleri o dönemde bunu fark etti. “Tabakât-ı beşer, muharebeye hazırlanıyor,” dedi. Yani beşer sınıflara ayrılmış; sınıflar çatışma hâlinde. Milletlerin değil, zenginle fakirin savaşı başladı. Ve arkadan gelen o sosyalizm hareketi de aslında bu adaletsizlik arayışına bir tepkidir.

Sosyalizm, Komünizm ve Beşerin Arayışı: İslam’ın Tek Çözüm Oluşu

Üstad dedi ki: “Şarkta mühim bir silah imal ediliyor.” Yani insanlar bir yol arıyor. Bu, boş bir heves değil. Fakat bu yol Hristiyanlık değil. Çünkü Hristiyanlık teslîs inancından ötürü şirke kapı açar. Ve o şirk, para sahiplerini — burjuvayı — kutsar. Hristiyanlık, zenginlerin dinine dönüşmüştür.

Mal, mülk, arazi sahipleri din adına takdis edilir. Hatta derler ki: “Demek ki Allah bizi seviyor ki böyle zenginiz.” Fakir bunu görünce karşı çıkar. Çünkü Hristiyanlık zengine rahmet, fakire zahmet demektir. Bu yüzden onlar, kendi lehlerine olmayan bu dini reddettiler. Ama İslâm’ı bilmiyorlar.

İslâm fakirin yanındadır. Faizi yasaklar. Zengine, fakire yardım etmeyi emreder. İşte bu hakikat götürülseydi, bu öfke, bu sosyal isyan İslâm lehine çevrilirdi. Büyük bir fütuhat olurdu. Fakat olmadı. Osmanlı’nın son dönemlerinden itibaren biz yüzümüzü Batı’ya çevirdik. Şark’ı terk ettik. Şark’a sırtımızı döndük. Batı’ya yanaşıp onlara “iltifat” etmek uğruna İslâm’ı onlara götüremedik.

Onlar da din deyince sadece Hristiyanlığı bildikleri için, onu kendilerine zararlı gördüler. Beşer aklıyla hakikat bulunmaz. Vahiy olmadan doğru nizam kurulmaz. Din reddedilince mukaddesat da inkâr edildi. Ve bu arayış, komünizme dönüştü. Fakat sonra beşerin başına en büyük belâ da o oldu.

Dünyayı altüst etti. Mukaddesata saygı kalmadı. Zulüm yayıldı. Hürmet bitti. Sonuç? Her şey beşerin aleyhine döndü.

Bu fikir, sadece bir düşünce değil. Dünyayı sarsan bir kuvvettir. Bak Avrupa’nın yarısı bu fikre kapıldı. Amerika’ya gitti. Âlem-i İslâm’da çıkan Vehhâbîlik bile, o dönemde sosyalizmin fikir akımlarının içeri sızmasından nasibini aldı. Yani o da bu etkiyle şekil aldı.

Şimdi dikkat et… Birinci Cihan Harbi de, İkinci Cihan Harbi de… Aslında sermaye ile emekçilerin savaşıdır. İngiltere, Fransa, Amerika… Sermayeyi ellerinde tutanlar. Diğer tarafta Almanlar: sosyalist ve dindar Hristiyanlar. “Allah’a iman” ediyorlardı. Hatta “Allah’a inanmayanlardan yeryüzünü temizleyeceğiz” diye çıktılar yola. Ama galipler tarihi yazdığı için bu anlatılmaz. İkinci Cihan Harbi de aynı meselelerin devamıdır.

Paylaşılamayan değerler, paylaşılamayan kozlar yüzünden Birinci Cihan Harbinden kısa bir süre sonra İkinci Cihan Harbi çıktı. Fakat orada, Almanya’nın büyük bir stratejik hatası oldu. Gidip Rusya’ya saldırdılar. İşte bu hamleyle birlikte, hayatta asla barışmayacak iki zıt kutup — Rusya ile Batı’daki sermaye güçleri — Almanya’ya karşı ortak cephe kurdu.

Normalde menfaatleri çatışan ve birbirine düşman olan bu iki blok, Almanya’nın saldırısı sebebiyle menfaatte birleşip müttefik oldular. Bu ittifak, Almanya’nın aleyhine işledi ve savaşın yönünü değiştirdi.

Burada şuna dikkat et: Rusya dinsizdi. Almanlar ise sosyalist olmalarına rağmen dindardılar, Allah’a inanıyorlardı. Yani tamamen inkârcı değillerdi. Fakat Rusya’ya saldırınca, mesele din değil, menfaat meselesi hâline geldi. Böylece düşmanlar birleşti, dostlar yalnız kaldı.

Sonuçta işler Almanya’nın aleyhine döndü, savaşın seyri değişti. Ama bu noktada meseleyi uzatmayalım. Sadece bu yaşananların, daha büyük bir çatışmanın tezahürleri olduğunu bilelim. Bütün bu savaşların temelinde yatan şey, Üstad’ın dediği gibi:

“Tabakât-ı beşer muharebesine terk-i mevki ediyor.”

Yani artık milletlerin değil, insan sınıflarının savaşı var. Zengin ile fakir, sermaye sahibi ile emekçi… Dünya hâlâ bu çatışmanın içinde. Ve beşer bu çatışmayı çözecek hakiki adaleti arıyor.

Üstad Hazretleri bu bağlamda çok önemli bir şey söylüyor:
“Beşerin beş devresi vardır.”

İlk devrede insanlar, vahşet dönemindeydi. Topluluk hayatı zayıftı, bireysel yaşam hâkimdi. Zamanla insanlar yerleşti, toplumlaştı, bedevî hayata geçti. Bu gelişimin ardından, memlukiyet devri başladı.

Bu devirde bir grup, diğer grubu köleleştirdi. Toprak lazımdı, iş gücü lazımdı. İnsanlar maișetlerini birbirinden temin eder hâle gelmişti. Bu yüzden güçlü olanlar arazileri işgal etti, zayıf olanları köle yaptı.

Özellikle zenci ırkların fiziksel olarak daha güçlü olması sebebiyle, onlar tercih edildi. Bu insanları köle gibi kullandılar. Ama bil ki, bu adaletsizlik bir gün sona erecek. İlahi adalet elbet tecelli eder. Onlar da vakti geldiğinde hak ettikleri izzeti bulacaklardır.

Zamanla beşer aklı gelişti. Tarım ekonomisi yerini sanayi ekonomisine bıraktı. Artık kaba kuvvet değil, teknik bilgi ve kalifiye iş gücü aranmaya başladı. Bu durum, sistemin de dönüşmesine sebep oldu.

Toprak işgaline ihtiyaç azaldı. Eskiden olduğu gibi ülkeleri tamamen fethedip kendi topraklarına katmak yerine, kanunlarıyla yönetip sömürmeye başladılar. O devlet görünüşte hür kaldı ama hukuku, yönetimi, ekonomisiyle esir hâle geldi.

Böylece memlukiyet — yani kölelik — biçim değiştirdi. Adı “işçilik” oldu. Fakat hakikatte kölelik sisteminin modern versiyonuydu.

Şunu unutma: İslam’da işçilik makbuldür. Ancak burada olan şey, köleliğe benzer bir işçi düzenidir. Görünüşte özgürlük verilmiş gibi olur ama emekçinin kendi emeğiyle bile yaşaması mümkün değildir. Asgari ücretin altında ezilen insan, güya hürdür.

Bu sürecin en çarpıcı örneklerinden biri, Amerika’daki Kuzey-Güney Savaşları’dır. Kuzey sanayi burjuvazisiydi, Güney ise arazi sahiplerinden oluşan tarım zenginleriydi. Güney kölelikte ısrar ederken, Kuzey bunu istemedi. Amaç neydi?

Özgürlük mü? Hayır.
Yine para.

Kölelik, sanayi üretimi için verimsizdi. Bu yüzden kaldırıldı. Ama sadece adı kaldırıldı. Gerçekte sömürü sistemleri devam etti.

  • ve 2. Dünya Savaşları’ndan sonra, dünya çapında bir kontrol sistemi kuruldu. Birleşmiş Milletler bu sebeple kuruldu. Artık ülkeleri değil, insanları, işçileri, emeği sömürme dönemi başladı. Sistem faizle işler hâle geldi.

Bugün bile dünya hâlâ İkinci Cihan Harbi’nin gölgesindedir. Almanya ve bazı ülkeler hâlâ gerçek mânâda hür değiller.

Evet, toprakları ilhak edilmedi ama kanunları, maliyesi, siyaseti hâlâ kontrol altında. Ve ne acıdır ki insanlar hâlâ, toprak işgal edilmediyse hür olduklarını sanıyorlar.

Oysa…

Gerçek hürriyet yalnız toprakta değil, fikirdedir, iradededir, idarede ve hukukta tecelli eder.

Ve işte beşer, bu hürriyetin ne olduğunu hâlâ anlayamamıştır…

İnşâallah, o hakikî İslâm, Asya’da inkılâp ettiğinde, yalnız Asya değil, bütün dünya hakikî adaletin ne olduğunu, nizamın ne olduğunu, insan olmanın ne demek olduğunu her sahada İslâm’dan öğrenecektir.

O nur, bir nar gibi parlayacak, bütün Asya’yı baştan başa ışıklandıracaktır. Öyle bir yayılacak ki, onun nuruna karşı bütün gönüller teslim olacaktır.

Ve oradan da — rahmet-i ilâhî ile — bütün dünyanın saadeti temin olunacaktır.

Hadîs-i Nebevî’nin işaretlerinden ümîdimiz budur.

İnşâallah, Cenâb-ı Hakk’tan niyâz ederiz ki, erken bir kıyâmet kopmazsa, bu neticenin tahakkuk edeceğini ümit ediyoruz.

Bu sistem çok mühimdir. Çünkü bu iş, bir kelime veya bir fiil değil; bir rejim savaşıdır.

Kur’ân-ı Hakîm ne buyuruyor?

“Faiz yiyen, Allah ve Resûlü’ne harp ilan etmiş sayılır.”

Düşünsenize…
Allah ve Resûl’üne harp ilan eden bir sistemin parçası olan bir adam, artık bir mücrim değil, bir teröristtir.

Çünkü bu fert, sadece kendine değil, sisteme taarruz etmektedir.

Bireysel bir günah değil bu.
Bir ümmete, bir nizam-ı ilâhîye kast eden bir bozgunculuktur.

Öyle ki, bu fiil; zinadan da daha şiddetli bir günahtır.

Dolayısıyla bu yapının kaldırılması, ıslah edilmesi bir zarurettir.

Unutma:

Zaman geçtikçe Kur’ân gençleşiyor.

Beşer arıyor, dolaşıyor, didiniyor, ama sonunda Kur’ân’a teslim olacaktır. Çünkü başka çare yoktur.

Bu bir mucizedir.

Kur’ân, yalnızca iki düsturla bütün beşerin sulhunu, selâmetini, asayiş ve emniyetini temin ediyor.

Bu kadar basit mi?
Evet, bu kadar basit.

E peki, niye düşünemiyorlar?

Çünkü bu, Allah’ın kelâmıdır.
İnsan aklıyla bulunamaz.
Allah’ın mucizesi işte budur.

 

Bakara Suresi 275. Ayetin Tefsiri (Faiz Yiyenler, Şeytanın Çarptığı Kimse Gibi Kabirden Kalkarlar) dersinden alıntıdır.

Bunlara da bakabilirsiniz

Şüpheli Şeyler

أَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir